ΓΙΩΤΑ ΝΕΓΚΑ

Δεν πρόκειται να σου πω πολλά για αυτήν την ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ τραγουδίστρια που όταν την πρωτοάκουσα (καθυστερημένα, δυστυχώς) χάρηκα και εξεπλάγην τόσο πολύ σαν να ανακάλυψα τον τροχό. Ανακάλυψέ τη μόνος σου, σου αξίζει!

Δες τα βιντεάκια που σου παραθέτω ευθύς αμέσως και μην τολμήσεις να αποκαλέσεις ξανά "τραγουδίστριες" διάφορες ανελέητες πιτσιρίκες που νομίζουν ότι το μικρόφωνο έχει κι άλλη χρήση από αυτήν που έχουν συνηθίσει (η κακία θα με φάει!!!!!!).

Λοιπόν, σε αφήνω να απολαύσεις την απόλυτη γυναικεία λαϊκή φωνή.

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ (ΣΧΟΛΙΑ)

ΦΑΚΕΛΑΚΙ

Επειδή σκυλοβαριέμαι να βρίσω άλλη μία άτιμη φάρα της ελληνικής κοινωνίας, τους γιατρούς, δες αυτό το ευχάριστο ν' ανοίξει η ψυχή σου:

http://fakellaki.blogspot.com/2005/07/blog-post_22.html

Και αν μου ξαναμιλήσεις για ιατρική και επιστήμη και θεάρεστο έργο και άλλες τέτοιες μαλακίες... θα σε κανονίσω εγώ!

"ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ: ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΘΡΑΚΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ" - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΠΑΝΙΔΗ

Μεταφέρω ορισμένα ποιήματα από τη συλλογή. Μην τα φοβάσαι, έχουν αρκετά να πουν.


ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΛΙΤΣΟΥ - ΕΛΑ ΦΟΒΕ ΜΟΥ

"Έλα φόβε μου,

Να χορέψουμε ένα μπλουζ!

Σφίξε με, μίλα μου, φίλησέ με.

Με φλερτάρεις καιρό,

Μ' επιθυμείς, το νοιώθω.

Μην κρύβεσαι

Μην καιροφυλακτείς


Έλα επιτέλους να συνάψουμε μια σχέση

Να σ' αγαπήσω μη μ' εξοντώσεις.

Να σ' εξοντώσω μη μ' αγαπήσεις"


ΘΑΝΑΣΗΣ ΜΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ - ΗΡΘΕ ΚΙ ΑΠΟΨΕ

"Ήρθε

Με πόνο και με κρυμμένο πρόσωπο.


Άφωνη κάθισε, σελήνη

Στην άκρη του ματιού.


Ήρθε.

Με πόνο και με κρυμμένο πρόσωπο.


Άπονα κράτησε και δίνει

Κομμάτι τ' ουρανού


- Τι κι αν κρατάς.

- Τι κι αν πονάς.


Για την απέραντη του πλανήτη μας πλατεία

Λίγα χειροκροτήματα

Λίγα χειροφιλήματα

Λίγες χειρομαλάξεις

Αρκούν.

Ήρθε κι απόψε

Χειρόκτιο το νου

Οθόνη."


ΕΛΕΝΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΕΦΡΑΙΜΙΔΟΥ - ΑΒΕΒΑΙΟ

"Μη μας ξεχνάς αβεβαιότητα,

στείλε το χλευασμό σου

σε συσκευασία long time,

γιατί η παρρησία μας λησμονιέται,

φιλάρεσκα καταναλώνεται

στο πετάλωμα των αγαλμάτων."

Είδες που σου έλεγα; Τώρα ρίξε και μια ματιά παρακάτω, εκεί που λέει "Λοχία μαλάκα" και θα δεις τι σημαίνει να δημιουργείς εκ του μηδενός το ίδιο το μηδέν. Ίσως και λίγο παραπάνω.

"ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ"

Κάτι είναι κι αυτό. Ρίξε μια ματιά, αξίζει τον κόπο:

www.enosleptoumazi.gr

"Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΜΑΣ ΦΥΛΑΕΙ ΑΠΟ ΜΑΤΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΕΙ ΠΟΝΗΡΑ...**"

Είδα πολιτικούς που επισκέπτονταν τον αρχιπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλο, να δηλώνουν στους δημοσιογράφους φεύγοντας "Εύχομαι να γίνει καλά ο Αρχιεπίσκοπος με τη βοήθεια του Θεού".

Ναι, αυτό μας μάρανε! Τη βοήθεια του Θεού τώρα τη θυμηθήκατε ξύστες. Όταν νοσηλεύεται ο κάθε ανώνυμος πολίτης, δεν είδα κανέναν να βγει και να μιλήσει περί προσευχής...

Βαριέμαι να βρίσω. Άλλη φορά. Θαύμασε αναγνώστη μου το Χριστόδουλο που κορδώνεται λες και είναι ο σωτήρ του έθνους Παλαιών Πατρών Γερμανός (μεγάλη η χάρη του - θυμάσαι το γνωστό πίνακα που αγνοείται από την εκκένωση του παλατιού το χίλια ενιακόσα ενενήντα τόσο;) και άσε με να κοιμηθώ, δίνω μάθημα σε τρεις μέρες. Καληνύχτα.

**Το στιχάκι ανήκει στη μεγάλη Χαρούλα Αλεξίου ("Το τραγούδι του χελιδονιού", αμόρφωτε αναγνώστη μου, που γράφτηκε για την κορούλα του Τάσου Ισαάκ που σκοτώθηκε από τους Τούρκους για την τιμή της πατρίδας του... Κατάλαβες; Άλλοι πεθαίνουν βασανιστικά από αληθινά πυρά και άλλοι μακάριοι - μακαριότατοι, ενίοτε - πεθαίνουν πνιγμένοι απ' τα πλούτη και τους κόλακες. Ο Θεός να μας φυλάει, λοιπόν.)

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΑΝΓΚΑΗ - "Λοχία Μαλάκα"

Τα δύο παρακάτω ποιήματα, αγνώστου πατρός, δημοσιεύονται στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού ΣΑΝΓΚΑΗ (ευχαριστώ Νίνα!), το οποίο διανέμεται σε "αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και καταλήψεις στην αθήνα, τη θεσσαλονίκη, την πάτρα και την καβάλα. Επίσης, σ' ορισμένα βιβλιοπωλεία. Στείλε κανα mail: sangaymag@yahoo.gr".

Βρήκα εξαιρετική ποίηση σε αυτό το περιοδικό, πανέξυπνη και αμεσότατη. Ας ρίξουν μια ματιά στο τι έχουν να πουν αυτά τα παλικάρια όλοι εκείνοι οι βαρετοί και κουραστικοί "ποιητές"-"λογοτέχνες" (σε πολλά εισαγωγικά) και ύστερα ας ξανασκεφτούν πριν γράψουν.

"Είσαι από τους κοντούς λοχίες
λοχία μαλάκα.
Είσαι μέλος του συλόγου που σκότωσε
το γραμόφωνο.
Θέλω το γραμόφωνό μου πίσω!
λοχία μαλάκα
Μαλάκα λοχία είσαι ένα μικρό τροκτικό
σε μεσαιωνικό βασανιστήριο καθολικών προλετάριων
Σκάβεις μέσα από σάρκες λούμπεν αναρχοπάνκιδων
και υδροκέφαλων μωρών για να
επιβεβεώσης τον ανδρισμό σου.
Σκαλίζεις το όνομα της αγαπημένης σου,
πάνω σε παλιά φυσεκλίκια
και σε ταφόπλακες ξένες.
Σε είδα μια φορά να σφυρίζεις ανέμελα
και μια άλλη φορά να δαγκώνεις ένα ροδάκινο.
Μαλάκα λοχία είσαι το στερνό παιδί της μάνας σου
κι ο κόσμος όλος σου γράφει ύμνους. ΥΜΝΟΥΣ!
Ο κόσμος γουστάρει λαϊκά.
Γουστάρει να τα παίζουνε λατέρνες
και γραμόφωνα.
Όμως εσύ ο μαλάκας τα σκότωσες!

Λοχία Μαλάκα νομίζω πως σ' αγαπώ"





και το άλλο:



"ένα. Δεν τα αντέχω να με κοιτάζουν. Τα μάτια του κόσμου. Τα σβήνω με το δάχτυλό μου.

δύο. Η μουσική τελείωσε. Κι αφού δεν υπάρχει πια μουσική, έμεινα να σφυρίζω.

τρία. σας γαμώ την παναγία.

πέντε. Το τέσσερα είναι ο μοναδικός τρισύλλαβος αριθμός

έξι. Δεν αντέχω τα μάτια του κόσμου.

επτά. Σήμερα χάθηκα απ' τα μάτια τους. Ντύθηκα στα γκρίζα και ξάπλωσα στις πόλεις."





Εγώ δε φταίω σε τίποτα. Τα συμπεράσματα δικά σας.

(Παιδιά, συγχαρητήρια.)

"ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ"

"Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα

το καινούριο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;

Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα

κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε;

Νόμιζα πως θα μου ‘λεγες, «Στο ‘χα πει». Μα δεν το έκανες.

Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες

για να σε κάνω να ζηλέψεις, και συ ζήλεψες;

Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.

Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία

του αυτοκινήτου σου

με κρέμα φράουλα;

Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως

ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το μπλουτζίν;

Νόμιζα πως θα ‘φευγες μα δεν το ‘κανες.

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.

Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες.

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω

όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.

Αλλά δε γύρισες."

Το ποίημα αυτό, που σπάει κόκαλα όσο λίγα, περιέχεται στο έργο του Λεό Μπουσκάλια "Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις" και το έγραψε κάποια γνωστή του συγγραφέα. Θα μπορούσα, θα ήθελα, θα προσπαθούσα να το αναλύσω ή έστω να επισημάνω κάποια καίρια σημεία του, αλλά έχει τόσο δυναμισμό από μόνο του, που μου είναι αδύνατο να πω οτιδήποτε.

Είναι σπουδαίο τελικά στη ζωή να κάνουμε ό,τι θέλουμε και, το βασικότερο, να το κάνουμε ακριβώς εκείνη τη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη. Αλλιώς πάντα θα είναι αργά και πάντα θα φταίμε...

ΧΟΡΙΚΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΓΓΕΛΟ

Δημήτρης Κρανιώτης. Αρχαίος Ρυθμός.
Αθήνα, Οδός Πανός 2005, 35 σελ.

Πρόκειται για τη νέα συλλογή τού «ποιητή και χορευτή» Δημήτρη Κρανιώτη. Ο ποιητής μέσα από 13 τον αριθμό ποιήματα καταφέρνει να ενσωματώσει τις σκέψεις του σε ένα σκηνικό «αυθεντικής προγόνου ελληνικότητας» (όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά) με τη βοήθεια των ισάριθμων σχεδίων του Μαρίνου Χριστιακόπουλου. Ο τελευταίος εμπνεύστηκε τα έργα του καθώς παρατηρούσε τον Κρανιώτη στο εργαστήριό του να χορεύει. Έτσι λοιπόν, αυθόρμητα και τελετουργικά, γεννήθηκε τούτος ο υψηλής εντάσεως συνδυασμός χορού και ποίησης.
Στα ποιήματα της συλλογής η διάσταση του παρόντος χρόνου ακινητοποιείται και μεταφέρεται πίσω, στην παλιά λατρεία των κούρων, στον τρόμο του σύμπαντος, στη θυσία της γης. Ο ποιητής γίνεται αφηγητής απόκοσμων γεγονότων με σκηνικό την εξέλιξη μιας αρχαίας αργόσυρτης τραγωδίας. Οι στίχοι παίζουν το ρόλο του Χορού.

ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΝΗΜΑ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΣΙΩΠΗ
ΣΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ΣΜΑΡΑΓΔΑ
ΣΕΛΑΓΙΖΟΥΝ ΟΙ ΚΡΟΤΑΦΟΙ
ΤΗΣ ΕΝΤΑΣΗΣ
ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ
ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΑ ΚΑΙ ΤΑ
ΧΤΑΠΟΔΙΑ

Εδώ ακριβώς βρίσκει η ποίηση τις ρίζες της. Μέσα από τα όρια που θέτει ο ίδιος ο άρχων του Χορού, ο Αφηγητής, σημαίνονται τα λόγια, οι πράξεις και ο ρυθμός. Η διάσωση από το αρχαίο αυτό σκηνικό μοιάζει αβέβαιη ή και ανώφελη.

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ΝΑΥΑΓΟΣ
ΞΟΡΚΙ ΠΕΤΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ
-ΝΑ ΡΕΕΙ ΓΑΛΑ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ-
ΓΙΑ Ν’ ΑΝΑΣΥΡΕΙ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ
ΤΟΥ ΡΥΘΜΟΥ ΒΥΘΟ
ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΤΩΝ ΟΣΤΡΑΚΩΝ
ΝΟΜΟΥΣ

Σε αυτήν τη μαρτυρία-αφήγηση δε λείπει (δε θα μπορούσε άλλωστε να λείπει) κι ο υφέρπων, ανομολόγητος ερωτισμός μεταξύ των αρχαϊκών στοιχείων που συγκροτούν την ανθρωπότητα.

ΚΟΡΗ ΜΕΤΕΩΡΗ
ΣΤΟ ΔΟΞΑΡΙ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ
ΣΕΛΑΓΙΖΕΙ
ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ
ΜΕ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟ ΘΑΥΜΑ

«Ένας βαρύς αργόσυρτος ρυθμός» ακολουθείται σε όλα τα ποιήματα της συλλογής επιτρέποντας στον αναγνώστη-θεατή-ακροατή να γεννήσει τις δικές του εικόνες για το σύμπαν και τους αλλόφρονες θεούς του. Εξάλλου ο ίδιος ο ποιητής γνωρίζει πολύ καλά ότι τα όρια της ποίησής του τελειώνουν εκεί ακριβώς που αρχίζουν τα όρια των δυνατοτήτων των αρχαίων θεών. Στο σημείο αυτό η ποίηση παρουσιάζεται όπως είναι στην ολότητα της: άπιαστη.

Ο ΦΟΙΒΟΣ ΜΕΣ’ ΑΠ’ ΤΙΣ ΣΠΗΛΙΕΣ
ΤΕΤΡΑΞΑΝΘΟΣ
ΚΡΟΥΕΙ ΛΟΞΟΣ ΤΟΝ ΜΠΑΓΛΑΜΑ
ΚΙ ΑΝΤΙΛΑΛΕΙ Η ΑΡΓΥΡΩΗ ΑΗΔΩΝ
ΚΥΜΑ ΓΕΛΑΣΗΝΟ
ΣΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΑΛΩΝΙ

Μέσα από την έμφυτη λυρικότητα και το ρυθμό των στίχων ξεχωρίζουν ολοκάθαρα τα παιχνιδίσματα μεταξύ ήχων, φωτός, ζωής και θανάτου. Ο Θάνατος, ως κορύφωση του Αρχαίου Δράματος, αποκτά καινούρια υπόσταση: την αναγέννηση σε έναν απόκρυφο κόσμο που οι εκλεκτοί του κάτοικοι ζουν σε μια νέα ενόραση των γεγονότων, πάντα με φόντο την προγονολατρική μνήμη των όντων.

ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΑΣΙΑ ΣΤΗΘΗ ΤΟΥ
ΧΤΥΠΑ ΕΛΛΑΔΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ
ΦΩΤΙΕΣ ΠΕΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΣΠΑΡΤΑΡΑ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ
ΩΡΑΙΟΣ

Λένε πως η ποίηση είναι «μια γλώσσα μέσα στη γλώσσα». Αυτό διαπιστώνουμε αν μελετήσουμε το έργο του Δ. Κρανιώτη, καθώς είναι μοναδική η απόδοση συναισθημάτων με τη χρήση λέξεων και εκφράσεων που προέρχονται απευθείας από τα αρχαία ελληνικά. Εν τω συνόλω, ο «άγγελος χορευτής» φαίνεται να υποστηρίζει πως η ποίηση αποτελεί την επιστροφή στις αρχέτυπες κινήσεις, στις πανάρχαιες εκμυστηρεύσεις με σημείο αναφοράς το μέλλον.

©